Z wielu wakacyjnych wyjazdów w pamięć zapadł mi jeden. Wyjazd do rodziny na Białoruś. Jechałem tam po raz pierwszy i byłem bardzo zestresowany. W końcu tyle się mówi o tym, że ten kraj jest taki i taki. Że my to Europa a oni to nie wiadomo, co. Już nie komuna, ale na pewno nie demokracja.

A więc jechałem tam nieźle przestraszony. Granicę przekraczałem w Brześciu. Pierwszy szok to zmiana wagonów. Szyny maja tam inny rozstaw kół. Ale po chwili pociąg jechał dalej w kierunku Mińska. Dojechałem tam późnym wieczorem, więc nie miałem okazji przyjrzeć się temu miastu dokładniej. Musiałem jechać dalej, do Baranowicz.. Dotarłem tam w nocy, więc wszelkie zwiedzanie, rozglądanie się po okolicy zostawiłem na dzień następny. I zacząłem od rana. Pierwszy spacer po okolicy to mały szok. Byłem w dużej wsi, w drewnianym urokliwym domku. Domek stał na bocznej polnej drodze wsi, jako ostatni. Tak, więc, gdy za niego spojrzałem to widziałem łąkę po horyzont. Dowiedziałem się, że to wszystko niczyje. Niezagospodarowane. Na swój sposób było to ciekawostką. Kilka dni później nareszcie wyruszyłem do Mińska.

Miasto, jest stolicą Białorusi. Pierwsze moje skojarzenie po wjeździe do Mińska? Tu nie ma reklam. Oczywiście reklamy są. Tu jest napisane sklep, tam hurtownia i tak dalej. Ale nie ma wielkich reklam przy każdym skrzyżowaniu. Telebimów i innych dziwnych rzeczy. To uspokaja, wycisza i zaczyna się po pewnym czasie podobać. Określić Mińsk mianem miasta nowoczesnego oczywiście można. Ale trzeba również dodać słowo monumentalny. Intrygujące są wielkie budowle i potężne place. I ma to swój urok. Nawet nie wiedziałem, że życie Mińska toczy się również pod powierzchnią ziemi. Mińsk ma metro. Dużo lepsze niż Warszawa. Wracałem z Mińska z solennym postanowieniem, że następnym razem zarezerwuje sobie więcej czasu i naprawdę zwiedzę to miasto. Tak na poważnie. Podsumowując: pobyt na Białorusi bardzo mi się podobał. Jestem pewien, że tam wrócę. To normalny kraj dużych możliwości. Wystarczy, tam pojechać, żeby się o tym przekonać.